Gambia dag 3

Compound, school, Paradise Beach en Tanji

Vandaag hebben we om half 10 afgesproken met Boy Leigh, die een vriend van hem met een four wheel drive meeneemt om ons te rijden (1500 dalasi voor de hele dag). Dat wordt haasten, want er is iets fout gegaan met onze wekker waardoor we pas half 9 wakker worden, en we moeten ook nog ontbijten. Dat lijkt mee te vallen, maar we moeten naast de reguliere ochtendrituelen ons ook insmeren met zonnebrand en water voor onderweg kopen. Bovendien wilden we de schoonmaker nog spreken omdat er de vorige dag geen nieuwe handdoeken waren gebracht, terwijl de gebruikte wel waren meegenomen. Gelukkig liep hij nog langs en beloofde verbetering toen Alex hem er op aan sprak. We hadden al gehoord dat een fooi ook helpt, dus we besloten op dat moment 's avonds wat neer te leggen voor de volgende dag als extra aanmoediging. Toen we naar het ontbijt wilden gaan, bleek dat ons gehuurde kluisje niet dicht ging! Alex haastte zich naar de kluisjesbalie, Barbara ging maar vast ontbijten en broodjes smeren voor Alex. Hij moest de kluisjesman echt overreden meteen mee te gaan, die vond dat het ook wel later kon, maar wij natuurlijk niet! Om 5 over half 10 stonden we buiten bij de four wheel drive, met Alex zijn ontbijt in onze tas en het kluisje op slot. Boy Leigh en zijn vriend wilden uiteraard wel even wachten tot we nog wat water hadden gekocht, want daar waren we nog niet aan toe gekomen, en zonder water kun je beter niet op stap gaan.

Onderweg kopen we een zak rijst van 50 kilo (de enige verkrijgbare verpakking)voor 610 dalasi (ca. 17 euro!) voor de familie van Boy Leigh. Ze zijn gastvrij maar zo helpen we ze toch aan eten voor een week!
Na een stukje rijden kwamen we aan bij de compound waar Boy Leigh woont in Sukuta, vlakbij Kololi. Die bleek groter te zijn dan we hadden verwacht; ca. 2 flinke basketbalvelden groot en er staat een stenen muur omheen. Het huis waar Boy Leigh in woont (hiernaast) was ook best groot, maar echt te klein (naar onze maatstaven) voor de 22 mensen die de compound telt. En Boy Leigh vertelde dat zijn familie zelfs nog goed boert! Tot de familie rekent men trouwens iedereen in de compound, ook als ze geen echte familie zijn. Men beschouwt elkaar als broer en zus, ook neven, nichten en goede vrienden. Op dit terrein staat ook nog een huis van vrienden die vroeger bij hen huurden maar nu als familie worden beschouwd en dus niets meer hoeven te betalen.

 

Hier zie je stapels stenen. Die worden gespaard om over een paar jaar een nieuwe huis mee te bouwen. In het regenseizoen is een deel van hun huis nu onbewoonbaar omdat het dak niet goed genoeg is. Dan zitten ze dus nog dichter op elkaar.

 

 

 

 



Op het terrein van de compound staan her en der gewassen, zoals deze cassaveplant. Ook zijn er een paar geitjes, de meeste vastgebonden aan paaltjes. Die geitjes zijn bestemd voor de slacht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Dit is een sinaasappelboom. Als je goed kijkt zie je de nog groene sinaasappels zitten.




We hebben alleen even in de slaapkamer van Boy Leigh gekeken. Later bleek dat we ook andere vetrekken hadden mogen zien, maar hij was het helaas vergeten. Wij dachten dat het onbeleefd was ernaar te vragen, maar vonden het achteraf jammer dat we dat niet hadden gedaan. Nu weten we nog niet hoe een Gambiaanse huiskamer er uit ziet!



 

 

Toen we de compound weer verlieten, stond onze auto er niet meer! Boy Leigh belt zijn vriend even...


 

 

 

 



 

 

Alex maakt ondertussen maar even een foto. Dit zijn de overburen van Boy Leigh. Ze zijn waarschijnlijk iets minder 'rijk' dus zijn hun muren om de compound van golfplaat, een gewild materiaal in Gambia.

 

 

 


 


Gelukkig kwam de auto al snel aanrijden. We weten nog steeds niet wat de chauffeur was gaan doen.

 


 

 

 




We gaan op weg naar de basisschool waar de vader van Boy Leigh werkt, één van de grootste in de omgeving, ook gelegen in Sukuta. Zijn vader is eigenlijk gepensioneerd maar werkt toch nog door.

Dit is één van de weinige geasfalteerde wegen die we tegen zijn komen in Gambia die echt slecht is.

 

 

 

 



 

 

Op het schoolterrein is blijkbaar één of andere bijeenkomst aan de gang. Let op de schooluniformpjes. Deze zijn erg duur en de reden dat kinderen vaak niet naar school kunnen. Voor meisjes is onderwijs gratis, voor jongens niet.


 

 

 


Boy Leigh's vader blijkt een hartelijke, goedlachse man te zijn die duidelijk met plezier lesgeeft. Hij staat op het moment dat we binnenkomen alleen voor 2 klassen omdat er een leraar naar de bijeenkomst is. De klas zonder leraar is aan het rekenen gezet; tel de voorwerpen en schrijf op hoeveel het er zijn. Zijn eigen klas was educatief aan het tekenen; tanden poetsen doe je elke dag, teken het maar eens. In de klas hangen veel lijsten met Engelse woorden, die worden ze al vroeg bijgebracht.

 

 



 

De kinderen zijn vrij rustig en luisteren ondanks hun leeftijd (6 tot 8 jaar) goed naar hun meester, maar zodra we een camera tevoorschijn halen, worden ze wild. Hij laat ze dan maar even natuurlijk. Hier komt duidelijk niet elk week een stel blanke toeristen langs! Ze weten blijkbaar wel wat een camera is....

 

 

 




Om de kinderen niet teveel af te leiden geven we onze ballonnen, pennen en schriften aan Boy Leigh's vader, zodat hij de leuke dingen na de les uit kan delen. Zelfs deze brave kinderen kunnen tijdens de les een ballon opblazen niet laten natuurlijk. Als we onze redenatie aan hem vertellen, barst hij in lachen uit. Hij weet natuurlijk hoe kinderen zijn,

Buiten maakt Barbara nog wat foto's van de buitenspelende kinderen. Ze vliegen op haar af en willen het liefst in de camera zitten. De meisjes proberen hun schoolgenootjes nog wat op afstand te houden als ik dat met gebarentaal aangeef, maar de jongetjes komen van achteraf aanzetten en springen er weer voor. De kinderen zijn wel gevoelig voor aanwijzingen; Barbara dirigeert ze met gebarentaal naar een zonnige plek met de zon achter haar en ze volgen haar orders braaf op. Haha, ze lijkt wel een kuddeleider!


 

 

We verlaten de school om op weg te gaan naar Paradise Beach. Dit is de weg waar de school aan ligt; in dit dorp zien de meeste wegen er zo uit.

 

 

 

 



 

 

 

Of zo...

 

 

 

 

 


 

Hier komen we aan bij de grote weg die we over steken. We rijden via smalle weggetjes in plaats van over de high way, dat is wel zo leuk!

Deze vrachtwagen was ooit geel aan sommige plekken te zien, maar aan onderhoud doen ze hier niet; ze zijn al blij dat ze hem hebben kunnen kopen!

 

 

 


Al snel rijden we langs een compound die er net zo goed uitziet als die van Boy Leigh. Ook daar zijn ze blijkbaar stenen aan het sparen voor een nieuw huis. We zijn ondertussen achterin de auto gaan staan, tussen en ons vasthoudend aan de overdwars lopende stangen waar een zeildoek overheen gaat als het regent.


De weggetjes worden steeds avontuurlijker. Kinderen langs de kant zwaaien naar ons en roepen 'Candy, candy' of 'Pens, pens'. Foto's van hen maken is wel moeilijk. De auto hobbelt, het stof waait achter ons op en de kinderen rennen mee, dus dat is niet gelukt. Het is best sneu af en toe om te zien dat ze hun best doen ons bij te houden maar dan toch maar opgeven.

 



Hoe verder we komen, hoe armer de mensen worden, dat zie je aan de huisjes, die hier nog wel van steen zijn, maar met een dak van gedroogde (palm)bladeren in plaats van golfplaat. Ook is er geen omheining om het terrein of soms een primitieve van wederom (palm)bladeren. We staan de hele tijd rechtop in de auto en bijna iedere Gambiaan, jong of oud zwaait naar ons. We zwaaien terug en voelen ons net Willem-Alexander en Maxima!


 

 


We zien veel termietenheuvels. Boy Leigh vertelt ons tijdens een korte pauze bij dit rode exemplaar dat het ondergrondse gedeelte van het bouwsel net zo diep onder de grond zit als de heuvel er boven staat. Als je gaten ziet in de heuvel, is de kolonie vetrokken en de heuvel 'dood'. Er kunnen dan slangen en hagedissen in wonen, die de koele holtes waarderen. Blijf dan uit de buurt van de heuvel, want sommige van die 'krakers' zijn gevaarlijk!

Termietenheuvels hebben de kleur van de aarde waarmee ze worden gemaakt en zijn na ca. 7 jaar klaar. Wij zien ze pas het laatste jaar duidelijk groeien omdat de 'bouwvakkers' voor die tijd vooral ondergronds en vlak bij de grond aan het bouwen zijn.

 

We rijden weer verder en stoppen 2 of 3 keer om wat kinderen snoep te geven. Ze zijn hier rustig en dringen niet echt ruw voor. Het is wel opletten dat je niet ergens uitdeelt waar vlakbij nog meer kinderen zijn, want dan komen ze van alle kanten aanrennen en is je voorraadje zo op. In het ergste geval voordat iedereen heeft gehad en dan heb je de poppen aan het dansen natuurlijk! Ook volwassenen hebben trouwens interesse in een Haags hopje of een salmiaklolly en komen daarvoor gerust even aanlopen. Helaas hebben we geen foto's gemaakt van het uitdelen, omdat we aan het uitdelen waren.... Overigens kunnen veel mensen niet naar de tandarts omdat dat te duur is, dus het valt te overdenken om alleen pennen en ballonnen uit te delen. Maar ja, een mens wil ook wel eens wat te snoepen hebben.....

Uiteindelijk komen we toch weer uit op een prima highway, zonder file!

 

 

 

 

 

 

 



 

 

Dan rijden we dit mooie strand op; Paradise Beach doet zijn naam eer aan! We parkeren gewoon midden op het strand en niemand die er wat van zegt. Dit strand is van iedereen!



 

 

 


 

 

 

Uiteraard zijn er mensen aan het vissen. Want als er iets overvloedig aanwezig is in Gambia, dan is het vis!

 

 

 

 



 

Na een lekkere lunch in een strandtentje en een lome zwempartij in het lauwe zeewater, gaan we na een uurtje of 2 met de four wheel drive over het strand op weg naar Tanji. Het is echt spectaculair om met 50 km per uur over een strand te rijden, staande in de auto!

 

 

 

 

 

 


Aangekomen in Tanji (een echt vissersdorp) leidt Boy Leigh ons eigenlijk meteen dit rookhuisje in. De foto is niet slecht van kwaliteit, het komt door de rook die er hangt! En dit is dus de dagelijkse werkomgeving voor een aantal mensen! Poeh, dan kun je beter roken... De visstank valt eigenlijk wel mee. Wel liggen overal tussen de gebouwtjes visjes op de grond in het looppad die zijn verloren voor of na het roken, dat is wel een beetje vies.

 

 

 

 



 

Ik heb de rook er even digitaal uitgehaald, zodat je beter kunt zien hoe het er uit ziet. Je ziet honderden vissen die uiteindelijk allemaal 5 dagen midden in de rook hangen boven met hout gestookte vuren. Zou dat nou echt gezond zijn?

 


 

 

 



We gaan weer naar buiten richting de mensen op het strand. Of er nou enige organisatie zit in deze werkzaamheden vragen we ons af... Maar een klein aantal van de aanwezige mensen doet actief mee aan het vissen of het wegbrengen van de vangst. De rest hangt wat rond en wacht waarschijnlijk tot familie en vrienden klaar zijn met hun werk.

 

 

 


Mannen gaan de zee op om de vis te vangen en vrouwen brengen het weg. Waarom zouden er zoveel mensen op een boot mee gaan? Zouden ze allemaal zelf vis vangen en meenemen? Geen idee, maar het ziet eruit alsof ze het naar hun zin hebben! Gezellig hoor, samen op de boot!


 

 

 

 


 


 

Zodra we bij de groep aankwamen, werden we omsingeld door kinderen die ons allemaal een handje wilden geven. Alex werd zelf over zijn arm geaaid door een jongetje dat wilde weten hoe dat nou voelde, zo'n blanke huid! Je zou er zo een stel mee naar huis nemen!

 

 

 




 

 


We lopen verder en verzamelen steeds meer kinderen, het lijkt de Rattenvanger van Hamelen wel!

 

 

 

 

 

 


 

Dit schattige jongentje stal Alex zijn hart; zijn handje past precies om Alex zijn pink, zo klein is het! Meneer, heeft u wat lekkers voor mij? Overigens vroegen deze kinderen nergens om! Helaas waren het er wat teveel om veilig leuks of lekkers uit te kunnen delen...

 

 

 

 


Barbara koopt na veel gezeur van een oude man wat armbandjes en kettinkjes, leuk voor Alex zijn nichtje en het is de enige manier om van hem (eh, die man, niet Alex) af te komen... Dit was wel de meest aanhoudende bumster die we zijn tegengekomen! Ok, voor die euro werd ze echt niet opgelicht, maar zijn verhalen werden steeds zieliger en zelfs een meisje van misschien 5 jaar oud begon kwaad kijkend te gebaren dat ze zijn armbandjes moest kopen! Tja, soms moet je van je principes afstappen als het anders niet lukt......

 

 

.  

 

 


Verderop zien we een verzamelplaats van voornamelijk oude koelkasten in verschillende gradaties van rotheid. Hierin worden de grotere vissen bewaard in ijs dat bij de overheid kan worden gekocht. Deze vis is bedoeld voor de binnenlandse verkoop en export en wordt niet gerookt.



 


We zitten in de auto op weg naar ons hotel als Alex met zijn ex-politieagentenblik deze jongen spot, gezeten bovenop een berg zand in een laadbak. Zijn handen jeukten om hem aan te houden, haha! Dat mag bij ons dus niet!

 

 

 





Omdat we een beetje morren over het feit dat de chauffeur over de snelweg naar Kololi wil, duikt hij weer een zijweggetje in het strand op. Lekker de zeewind klapperend om ons hoofd! Als je de kans krijgt, zeker even doen en niet schromen aan je gids te vragen! Zo komen we nog langs een groep vissers die gespecialiseerd is in roggen. Ze worden ter plekke schoongemaakt.

 

 

 


 

 

 

De witte schilderingen op deze bomen passen goed bij de huisjes. In tegenstelling tot wat je misschien denkt, zijn de schilderingen puur decoratief werd ons verteld.


 

 

 


 

 

 

 

 

Toen stond deze heuvel in weg! Het water stond te hoog om er nog langs te kunnen, jammer!

 

 

 



We gaan even in zijn achteruit, draaien een paadje in en komen terecht op het primitiefste paadje van de dag! We komen zelfs een vrij steil hellinkje tegen, de eerste die we zien in Gambia! Zijn we toch niet voor niets het strand af gegaan... Helaas moesten we ons goed vasthouden toen we omhoog reden (we wilden niet gaan zitten natuurlijk), dus een foto ervan hebben we niet.



 

 

Eenmaal 'boven' gekomen kunnen we nog een blik op de zee werpen. Toch wel anders dan onze duinen, dit landschap langs de kust.

's Avonds eten we bij Mandala's; Alex neemt butterfish met champignonsaus en Barbara kip met sinaasappel en amandel. De butterfish is prima maar een beetje saai, de kip smaakt alleen naar amandel, de sinaasappel is nergens te bekennen. Als voorgerecht namen we Afrikaanse zwartebonensoep, nou, dat was geen succes! Het was warm water met gemalen zwarte bonen zonder kruiden. Althans, daar smaakte het naar. Of beter, het smaakte eigenlijk nergens naar! Met een flinke scheut zout en peper en flink wat stokbrood leek het nog ergens op.

Na het eten gaat Barbara lekker relaxen met een boek buiten bij het appartement. Alex gaat weer de straat op om te proberen eens een praatje te maken met een Gambiaanse vrouw in plaats van met allemaal mannen. Hij loopt met een half dronken local naar een club waar ook vrouwen zouden komen volgens hem. Bij de club zegt de local dat hij zijn eigen entree betaalt en dat Alex 100 dalasi voor zichzelf moet betalen. Tegen de portier zegt hij echter dat Alex 2 x 100 dalasi betaalt, voor hem en voor hem zelf. Alex baalt van zijn oneerlijkheid en wil vertrekken. Dan haalt een andere portier hem weer terug, waarna hij alleen naar binnen gaat. Een Gambiaan vertelt hem dat bijna alle vrouwen hier prostituees zijn uit Nigeria en Sierra Leone. De man brengt hem wel in contact met een Gambiaanse vrouw die in de club werkt. Ze vertelt dat ze de enige dochter uit haar gezin is die werkt, ze verdient 500 dalasi per maand. Na sluitingstijd (3-4 uur) slaapt ze in de club om de volgende dag naar huis te gaan.

Alex spreekt nog 2 andere vrouwen maar door de muziek en hun slechte Engels komt er niet veel van de gesprekken terecht. Misschien een andere keer beter!

Naar dag 4.

Alle dagen: dag 1, dag  2, dag  3, dag 4, dag 5,  dag 6,  dag 7,  dag 8