Gambia dag 4

Banjul en Lamin Lodge

Vrijdags gaan we met Modu (kortweg Mo)van het winkeltje op het hotelterrein naar Banjul, waar de regering gezeteld is. Een vriend van hem ('James' voor toeristen) rijdt ons met zijn toeristentaxi voor een vriendenprijsje (300 in plaats van 400 dalasi voor een retourtje incl. wachten). We twijfelen echter of deze 'James' wel een officiële toeristentaxichauffeur is; hij heeft geen registratienummer (wel een betaalbewijs van de instantie die ze uitdeelt), zijn auto is donker- in plaats van lichtgroen en hij ontwijkt via zijstraatjes de vele checks door militairen en politie die het verkeer in en uit Kololi goed in de gaten houden. Bovendien staat hij niet in de 'officiële' rij voor toeristentaxi's omdat hij dan 2 weken kan wachten op een rit zegt hij. Hij krijgt ritjes via zijn netwerkje van vrienden en bekenden (die dus een lage prijs kunnen bieden aan toeristen en dan meteen zelf kunnen gidsen). Aan de andere kant mag hij blijkbaar wel het toeristengebied in terwijl ons is verteld dat Gambianen er officieel alleen in mogen als ze er werken. Ach, zo zien we meer van de stad en de chauffeur rijdt netjes en voorzichtig en is heel vriendelijk. Wat maakt ons dan een kleurtje of nummer uit...

Banjul is de modernste en meest 'Europese' stad van Gambia. Hierboven zie je The Arch, neergezet door het militaire staatshoofd als teken van macht en trekpleister voor toeristen. Een soort Arc de Triomph maar dan veel minder mooi en veel saaier. De foto is gemaakt door Mo. Hij bleek helaas niet zo'n talent als fotograaf... Na 5x gaven we het op om hem het ding er helemaal en netjes in het midden op te laten krijgen... Verder was Mo een supergids; hij droeg spullen van ons, wees ons op obstakels op de weg en lette op het verkeer voor ons. Hij was geïnteresseerd in verhalen over Nederland en beantwoordde graag al onze vragen zo goed als hij kon. Hij had natuurlijk wat minder kennis van zaken dan een 'echte' gids, maar zijn enthousiasme compenseerde dat ruimschoots, hij had het duidelijk naar zijn zin met ons.

Voor The Arch staat een beeld van een soldaat met een kind, maar wel met een geweer op zijn rug. Het is twijfelachtig of een militair die met geweld de macht heeft gegrepen evenveel geeft om elke burger in zijn land, maar onder deze regering zijn er wel watervoorzieningen voor elk dorp en behoorlijk goede wegen aangelegd.

Als we uitstappen om toch maar even een foto te maken, ziet Mo dat Alex zijn paspoort uit zijn buiktasje op de grond valt! Gelukkig maar, want als hij hem opraapt, ligt ook het retourticket dat Alex altijd bij zich draagt in de buurt op de grond! Poeh, die Mo heeft zijn waarde als gids al bewezen..... Alex let nu dubbel op dat hij nooit meer een ritsje open laat staan op vakantie!

 

We stappen weer in en rijden verder naar de markt van Banjul. We parkeren netjes langs de stoep, de eerste die we zien in Gambia! Je ziet ook regelmatig verkeersborden staan, een tweedede kenmerk van de meer 'Europese' aankleding van Banjul


 

 

 

 

 


Dit is de ingang van de markt, halverwege de straat. De markt is ruimer dan die van Serrekunda en grotendeels in de openlucht. De verschillende kraampjes staan echter meer door elkaar waardoor het minder overzichtelijk wordt.

 

 

 

 

 

 


 

 

Binnen wordt van alles verkocht;

 


oude koelkasten, gezien als visopslagplaats in vissersdorp Tanji....

 

 

Tie en dye stoffen, batik...


We kopen bij een 'oom' van de taxichauffeur 4 mini-djembé's als souvenirs voor onze familie. Uiteraard moet hierover worden onderhandeld, maar we zijn tevreden met de eindprijs van 600 dalasi (ca. 17 euro) terwijl ze 200 dalasi per stuk waren. Er is misschien niet erg veel vanaf gegaan, maar Barbara kreeg een kettinkje kado en hij had al laag ingezet omdat we met zijn 'neef' waren gekomen... jaja... Ach, over zulke bedragen maken we ons niet zo heel erg druk.

 

 

 

 


 

 


Dubbel parkeren mag hier blijkbaar, het lijkt Rotterdam wel...


 

 


 

 

Na de markt drinken we wat bij een kraampje, en tot onze verbazing zien we een promotieposter voor een verzamelactie van Coca Cola. Deze frisdrank is hier heel populair volgens onze begeleiders. Een blikje kost bij dit kraampje maar 7 dalasi; 20 cent. Dat kan zelfs een Gambiaan met een gemiddelde baan zich af en toe veroorloven.



 

 

 

Barbara is nieuwsgierig hoe de actie in elkaar zit en leest verder. Dan wordt het pas echt grappig. Je kunt o.a. een tegoedbon voor een zak rijst winnen als je genoeg hebt gespaard! Dat zouden wij erg raar vinden, maar hier is het een eerste levensbehoefte waar veel geld aan op gaat. Slim gedaan, Coca Cola!

 


 

 

Alex maakt nog wat foto's van de straat. Hier en daar zit er glas in de ramen, wat je bijna nergens in Gambia ziet. Maar als het kapot is, heeft men blijkbaar geen geld (meer) over voor reparatie.



 

 

 


Op hoeken van de straat worden bijvoorbeeld nootjes verkocht, vaak door vrouwen.


 


 

Ook muren worden niet gerenoveerd of geschilderd, waardoor de stad toch armoede uitstraalt. Blijkbaar is onderhoud echt een sluitpost op de begroting.


Hier is een poging gedaan, maar het lijkt wel alsof de verf en ook het geld op waren voordat men halverwege was... Wel gedurfd kleurtje hoor!

Als we genoeg zijn uitgerust gaan we naar het National museum of the Gambia. Het is nog maar een half uur open maar dat is genoeg, het is namelijk vrij klein.
De entree was volgens mij 50 dalasi per persoon, Mo mocht in elk geval voor 15 dalasi mee omdat hij gids is. De chauffeur wandelt zo mee naar binnen, en betaalt niks.... de dame bij de ingang heeft hem vast niet gezien...

Binnen zien we de geschiedenis van Gambia aan de hand van schilderijen, foto's en tekeningen van leiders en belangrijke mensen. Ook de verschillende stammen en een regeringsoverzicht van de vroegere koloniaal heerser Groot-Brittannië komen aan bod. We zien ook Gambiaanse instrumenten en traditionele kostuums.



Er mogen geen foto's worden gemaakt, maar Alex kan het niet laten om dit op de foto te zetten. Hij is altijd al gebiologeerd geweest door de evolutie van de mens, die in Afrika is begonnen. Dan is dit natuurlijk een leuke foto! Hier wordt namelijk het verhaal verteld van de evolutie van de Australopethicus Africanus naar de Homo Habilis, de eerste echte mens!

 

 

 

 


 


Op de terugweg maken we nog een kiekje van de opvallend groene vegetatie langs de weg. Het regenseizoen is net een maand voorbij en het waterpeil in de grond is nog hoog, daardoor ziet alles er lekker fris uit, denken wij.

 

 

 

 

 


 

 

Dit is een Gambiaans voetbalveld. Veel Gambianen zijn gek op voetbal, waaronder onze gids Boy Leigh, over wie we eerder spraken.

 

 

 

 

 


Hier zijn we terug in Kololi vlak achter ons hotel. Alex heeft deze foto gemaakt toen hij in ons hotel 2 Adidas t-shirts uit zijn tijd bij de politie (met politielogo) voor Mo en zijn vriend had gehaald om aan ze te geven. We hadden ze namelijk gevraagd of ze iemand wisten die we er blij mee zouden maken, toen wilden ze ze zelf wel. Blijkbaar zijn ze toch minder 'rijk' dan we dachten hoewel ze meer luxe bezittingen hebben dan mensen die niet kunnen of willen werken in de toeristische sector. Overigens waren we zo tevreden over het tripje dat we Mo 200 dalasi (ca 6 euro) hebben gegeven en 'James' bovenop de afgesproken prijs van 300 dalasi nog eens 50 dalasi. Ze waren er duidelijk blij mee. 'James' is trouwens alleen traditioneel gekleed omdat het vrijdag is, de 'zondag' voor moslims. Op zijn borst hangt geen identiteitsbewijs ofzo, maar een getekende afbeelding van een belangrijke Gambiaan die hij als een held beschouwt. In zijn autoradio had hij o.a. een cassettebandje met bijvoorbeeld een nummer van 2 Brothers on the 4th Floor, een succesvolle house/dancegroep uit Nederland, maar dan wel ingespeeld en gezongen door Gambianen en gemixed met allerlei andere Westerse dance en met Afrikaanse invloeden! Als je naar Gambia gaat, neem dan je oude walkman en bandjes met Westerse muziek mee om weg te geven, dat vinden ze blijkbaar prachtig!

Terug bij het hotel hadden we nog wat tijd over voordat we zouden worden opgehaald voor de romantische boottocht die avond. We hadden ook wel wat honger, dus besloten we naar Ali Baba te gaan voor een snelle hamburger of zoiets, maar dat snelle was ijdele hoop.... we legden uit dat we nog maar een uurtje hadden voordat we weg moesten omdat we om 4 uur werden opgehaald en ons ook nog even op wilden frissen, dus dat we onze bestelling snel moesten krijgen. Tja, blijkbaar kwam dat toch niet helemaal over, want de hamburger kwam pas na ruim 3 kwartier en 2x aandringen. De 2de keer dat ze bij Ali Baba niet de snelste waren.... Maar de hamburger maakte alles goed! Groot, knapperig broodje en heerlijk speciaal gekruid vlees. Barbara had iets anders genomen, maar had echt spijt van haar keuze! Haar 'stokbroodkaastosti' was best aardig, maar de hamburger overtrof echt de verwachtingen. Als je alle tijd hebt, zeker proberen! Voor de prijs, 90 dalasi/een kleine 3 euro hoef je het niet te laten.


 

Tijdens het wachten hebben we deze 'knallende' dame even gekiekt, voor een paar dalasi natuurlijk. Ze zocht oogcontact en zodra ze dat had bleef ze staan, duidelijk gewend dat ze het leuk doet op een foto. Zou het er misschien om doen? Ze heeft geen mand met koopwaar bij zich, terwijl de meeste lokale vrouwen die bij zich hebben in toeristengebied...  Ach, prima baan natuurlijk! Wat is een burn-out vraag je je dan af?

 

 

 

 

 

 

NNa een kort bezoekje aan ons appar-tement voor een mini opfrisbeurt werden we netjes op tijd (16:00) opgehaald  met een soort open truck van African Tours met bladerdak tegen de zon. Op naar Lamin Lodge voor een zonsondergang te water en een diner op palen! Hier zie je Anouk van Olympia en Omar van African Tours. Omar vertelde wetenswaardigheden over van alles waar we langs reden in perfect gearticuleerd Engels met grappige klemtonen, boven het geraas van de truck uit. Dat die jongen nog een stem over had snappen we nog steeds niet. We konden goed met hem opschieten en kwamen te weten dat hij alleen in het hoogseizoen bij African Tours werkt en voor de rest van het jaar ergens anders een tijdelijke baan moet zoeken. Hij verdiende echter best veel voor Gambiaanse begrippen, dus had er geen problemen mee.

 


Onderweg passeren steken we het n we het enige kruispunt van Gambia over dat stoplichten heeft! Dat moet even op de foto natuurlijk...


 

 

 


Dit is een Gambiaans tankstation. Geen mini market of broodjescorner te zien....

 

 

 

 


 

 

Voor ons zien we een truck afgeladen met Gambiaanse mannen. Als Alex foto's maakt, beginnen ze boos te wijzen en te roepen. Zeker omdat ze zo geen geld aan ons kunnen vragen....

 

 

 

 

 


 

 

Mooie natuur langs de weg, op de achtergrond zie je de veel voorkomende baobab boom. Het sap van de boom wordt met o.a. melk tot een soort broodbeleg verwerkt, dat baobab cream heet.

 

 

 

 

 


 


We zijn bij Lamin Lodge aangekomen en vertrekken met de boot. Op de achtergrond zie je het restaurant op palen, half in het water gebouwd. In tegenstelling tot wat de naam suggereert, kun je er alleen eten en niet logeren.

 

 

 

 

 

 


 

 

We zitten bovenin onder een afdak van doek lekker languit op de vloer die bedekt is met zachte matrasjes. Een glaasje wijn verhoogt de sfeer.

 

 

 

 


Dit zijn mangroven. Leuk om een keer te zien en best mooi, maar de tweede 500 meter ziet er wel exact hetzelfde uit als de eerste 500 meter. Er wordt verteld dat oesters zich onder water aan de takken hechten. Als het water laag genoeg is bij eb, worden de oesters geoogst door vrouwen in bootjes. Lege oesterschelpen worden na jaren te hebben gedroogd op een hoop in de zon, verwerkt in bijvoorbeeld verf. Recyclen is een vak in Gambia!

 

 

 




 

 


Dit is de zonsondergang waar de boottrip eigenlijk om draait. Absoluut romantisch, dat vraagt om sfeervolle kiekjes....

 

 

 

 


 

Meisje.....

 

 

 

 

 

 

 


Jongetje....

 


De zonsondergang duurde niet zo lang, dus voor een foto samen was helaas geen tijd meer.... Dat krijg je als je eerst de juiste instellingen voor de camera moet zoeken...

 

 

 

 



Terug in Lamin Lodge bracht Alex een bezoek aan het kleinste kamertje en de fotodrang kwam weer boven. Om door te spoelen moest je een emmer water uit de ton halen en die in de pot gooien. Om je handen te wassen kon je water tappen uit de groene ex-vuilcontainer...creatief die Gambianen!

 

 

 

 

 

Instructies vind je op een bordje aan de wand! Om het toilet in een apart gebouwtje met een bruggetje te kunnen vinden zonder te struikelen staat een olielampje klaar aan het begin. Goede tip als je naar Lamin Lodge gaat; trek geen slippers met hakjes aan, die zijn erg wankel of blijven steken tussen de boomstammetjes waar alle vloeren van zijn gemaakt. Niet dat Barbara zo koket was, maar een medereizigster hoorden we mopperen dat ze echt niet over de bruggetjes durfde te lopen met haar slippers, dus we voelden ons genoodzaakt onze lezers in elk geval even te waarschuwen... tja, je gaat op avontuur of niet...


 


Het diner op palen bestond uit makreel, kip Yasser (of Yassa), pittig gekruid rundvlees, tomatensaus, brood, spaghetti en rijst en was kwalitatief goed. Wel een beetje sober, maar je zit natuurlijk ook niet in een toeristisch restaurant met een grote keuken en veel personeel.

 

 

 

 


Na het eten trad er een bescheiden, traditioneel dansgroepje op van een aantal vrouwen. We werden uitgenodigd om mee te doen, dus nu ken ik in elk geval één Afrikaanse dans. En ik ben nog 2de geworden ook, want het was een heuse wedstrijd. Op nummer 1 stond een iets oudere meneer die erg enthousiast meedeed, echt verdiend! Ik geloof dat er ook maar 4 of 5 mensen meededen van het groepje van ca. 10 man, maar dat mag de pret niet drukken!

 

 

 


 

 

Het optreden eindige met een gezamenlijke dans, de Afrikaanse Sirtaki zeg maar. Toen voelden veel mensen zich toch blijkbaar een beetje onder druk gezet want iedereen deed mee behalve Alex.

 

 

 

 



 Na het dansen gingen we terug naar het hotel waar in de buitenlucht een wervelende dans- en acrobatiekshow werd gegeven, op zijn Afrikaans natuurlijk. Ze gebruikten fakkels en de dans was vaak heel snel en explosief, een lust voor het oog en echt professioneel! We hebben weinig van het entertainment meegekregen, maar als het altijd dit niveau heeft, is het zeker van goede kwaliteit! Wij bleven in elk geval hangen tot het afgelopen was, toen was het tijd om naar bed te gaan.

In de bus terug naar het hotel kletsten we wat met Omar, de begeleider van African Adventures, die het tripje organiseerde voor Olympia. Het klikte erg goed en hij vroeg ons of we interesse hadden in een night walk op zaterdag of zondag zodat we Gambia ook in de avond leerden kennen. Omdat we eigenlijk in het weekend zo weinig mogelijk afspraken wilden, hebben we niet direct ja gezegd maar wel zijn telefoonnummer gevraagd. Later hebben we alsnog afgesproken, maar daarover lees je verderop meer!

Naar dag 5.

Alle dagen: dag 1, dag  2, dag  3, dag 4, dag 5,  dag 6,  dag 7,  dag 8