Gambia dag 6
Luieren en Serrekunda by night
De plannen zijn om vanaf vandaag lekker rustig aan te doen en zoveel mogelijk op
onszelf te blijven. Bij het ontbijt neemt
Barbara een foto van een Afrikaanse duif, die net als zijn Nederlandse
soortgenoten de brutaalste vogelsoort is.
Vanavond hebben we met Omar van African tours afgesproken voor een 'night walk'
door Serrekunda, verder hebben we geen afspraken vandaag.
Barbara spot wat vogeltjes in de tuin, maar voor echt bijzondere soorten moet je
waarschijnlijk toch wel een weekje elke dag een paar uur in de tuin doorbrengen,
ze duiken niet in grote getale op. Dit is een groene glansspreeuw. Best mooi,
maar hier een heel gewone vogel blijkt later als ze hem opzoekt op internet.
Dit grappige beestje heet goudkapfiskaal, maar is ondanks zijn imposante naam
een soort huis-tuin-en-keuken-mus in Gambia. Nou ja, je ziet geen zwermen, maar
als je even de tuin in duikt kom je ze wel tegen.
Op het heetst van de dag maakt Alex deze foto in de straat voor het hotel. Die
staat altijd bomvol met taxi's en hun bestuurders, hustlers, bumsters en andere
Gambianen op zoek naar toeristen. Maar zelfs zij trekken zich dan ergens terug
in de schaduw of binnenshuis. Het is voor ons nog wel uit te houden, maar echt
fijn is het niet midden in de zon.
Alex duikt een internetcafé in, waar hij voor het eerst een stabiele
internetverbinding heeft waarmee ook alle sites te openen zijn. Tot nu toe waren de
sites van Hotmail
en Gmail te druk om met de zeer langzame verbindingen die
worden gebruikt te kunnen worden geopend. Vaak kwam dat doordat er per café maar
1 56k modem wordt gebruikt, die dus ook nog meerdere computers van internet
voorziet... Maar goed, in Gambia ben je al lang blij als je thuis altijd veel
e-mailt en je kunt eindelijk weer eens een kijkje nemen in je inbox. Bovendien
heeft Alex vandaag alle tijd, hij past zich al echt aan aan het Gambiaanse
levensmotto; relax, no problems and be happy.
Dit is een poster die aangeeft wat je als krijgt als je via (of in?) het internetcafé een
internetaansluiting aanvraagt. Niet echt slecht qua extra's,
maar de snelheid zal wel erg laag zijn voor Nederlandse maatstaven. Bovendien
moet je hier als Gambiaan al behoorlijk bemiddeld voor zijn. Dit is ongeveer een
derde van wat een Gambiaan met een behoorlijke fulltime job per maand verdient.
Tegen het eind van de middag maken we een romantische strandwandeling. De zon
zakt al en het licht nodigt uit tot het schieten van wat leuke plaatjes.
Deze kolos van een auto komt zo het strand op rijden. We weten nu nog niet de
achtergrond ervan, maar het kenteken viel ons wel op. Africell is 1 van de 2
grote providers van mobiele telefonie, waar wij een simkaart van in onze
telefoon hebben. Later horen we van Omar dat de bestuurder blijkbaar graag showt
dat hij bij Africell werkt. Sterker nog, hij is waarschijnlijk de directeur en
mocht daarom de 1 erachter zetten. Werknemers die daarna een tekst mogen kiezen
voor hun kentekenplaat, kunnen dus alleen nog lagere cijfers kiezen. De tweede
man zal dus wel een 2 nemen en zijn rechterhand de 3 of zoiets. Zo is je auto
dus echt een statussymbool!
Barbara koopt een 'zilveren' (aluminium?) armband met daarop de Afrikaanse held
Kunta Kinteh van een verkoper op het strand. De prijs krijgt ze redelijk omlaag,
maar het duurt wel even. Waarschijnlijk had het nog wel lager gekund, maar ze
heeft nog niet veel gekocht en de romantische stemming van daarvoor heeft haar mild
gestemd... jaja...
Bij het appartement aangekomen zien we voor het eerst een wild dier op ons
terrasje...
Als het donker is gaan we naar naar buiten om Jack op te zoeken, de militair van
gisteren die zou gaan vragen of we een foto mogen maken van de dummy in zijn
holster. Het is niet geheel duidelijk of het nou mag of niet en of hij het
gevraagd heeft, maar hij zegt ons zo te vertrouwen dat Alex een foto mag maken,
dus die zie je hiernaast. Het blijft bizar!
Daarna ontmoeten we om 19:00 Omar in het hotel. voor de night walk in Serrekunda.
We rijden vanaf de rand van het toeristengebied met een bush-bush taxi het
grootste stuk naar 'The four seasons', een restaurant voor de locale middenstand
langs de grote weg van Kololi naar Serrekunda (in Georgetown?), heel
goedkoop en lekker. Voor 180 dalasi heb je een hoofdmaaltijd met een glas
drinken voor 3 personen. De volgende dag blijkt wel bij zowel Alex als Barbara
dat het eten bij dit restaurant blijkbaar wat meer afwijkt van onze Westerse
manier van bereiden dan in de toeristische restaurants, hun spijsvertering is
toch wel van slag. Het grappige is dat de chauffeur van de taxi op de foto hierboven
onze 15 dalasi in zijn handen heeft. De bush-bush taxi rijdt van a naar b en
waar je ook in stapt, je betaalt altijd hetzelfde bedrag voor je rit. Beetje
vreemd systeem, maar voor ons is 15 dalasi sowieso een heel klein bedrag dus we
betalen het graag voor de 5 minuten die we er in zitten. In de bush-bush taxi
zit je erg dicht op elkaar. Bij deze zat er in het plafond een klein lampje aan
een los elektriciteitsdraadje met daaromheen wat ondefinieerbare stukjes draad,
dus Barbara hield haar hoofd er maar liever bij uit de buurt.
We stappen uit in Churcill town, een voorstad van Serrekunda. We kopen een
Afrikaans cakeje, een soort Afrikaanse koek en blikjes drinken in een locale
supermarkt, die duidelijk goedkoper is dan die voor toeristen, hoewel je
als Gambiaan toch wel aardig moet verdienen om hier te kunnen kopen, anders ben
je aangewezen op de markt. Het assortiment is ook minder Westers. We wandelen op
Gambiaanse wijze (heel langzaam) door de brede strook zand langs de hoofdweg
naar de stad zelf. Onderweg kiekt Alex deze auto, die vast lange tijd niet heeft
gereden. Omar waarschuwt de hele tijd voor heuveltjes en kuilen. Barbara pakt
hij elke keer bij de hand met ineengestrengelde vingers om pas weer los te laten
als het echt niet anders kan. Het lijkt er op dat hij haar wel heel aardig
vindt, dat vindt ze wel grappig dus ze doet gezellig mee. Tenslotte zien we Omar
zeer waarschijnlijk nooit meer terug en maakt Alex zich er al helemaal niet druk
om. Af en toe loopt Barbara met 2 mannen hand in hand, om maar niet te vallen,
gna gna...
In de stad komen we langs een naamgevingfeestje, waar buiten kleurig geklede
dames en enkele mannen dansen op een mengeling tussen Westerse dance en
Afrikaanse muziek die uit 2 behoorlijk grote luidsprekers komt en live wordt
gedraaid door een heuse DJ aan een draaitafeltje.
Dit is een winkeltje in tweedehands kleding dat niet kan worden afgesloten, dus
elke dag wordt de kleding binnen gehaald en de volgende dag weer ingeruimd. Een
soort marktkraampje dus.
Uiteindelijk komen we aan bij een soort stadse compound met enkele
'appartementen' van elk 1 of 2 kamertjes om een binnenplaatsje. Moderner dus dan
een echte compound, maar nog geen echte flat. Hier is Omar opgegroeid en woont
zijn familie nog. Er waren diverse vrienden op bezoek, er zaten een stuk of 8
personen, man, vrouw, jong en wat ouder. Het is niet helemaal duidelijk wie wie
is, Barbara dacht dat deze vrouw zijn moeder was, maar Alex dacht dat ze zijn
zus was. Het was er ook pikkedonker, dus je kon niemand echt goed zien. Omar
vertelde dat elk deel van de stad maar een gedeelte van de dag stroom heeft.
Voor zover we begrepen waren er vier stadsdelen die elk maar 4 uur per dag
stroom hebben omdat de generator in de centrale niet voldoende capaciteit heeft.
Deze wijk zat die avond zonder. Eigenlijk had dat wel wat; je zag heel veel
sterren en de sfeer was heel gemoedelijk. Er werden grapjes gemaakt onderling en
we kletsten over van alles, een aantal sprak echt goed Engels, de rest redde
zich er wel mee. Met Omar besprak ik bijvoorbeeld het fenomeen dat moslim mannen
meerdere vrouwen mogen hebben, dat zag hij wel zitten. Toen ik uitlegde dat we
in Nederland in het algemeen monogaam proberen te leven en vooral vrouwen vaak
jaloers zijn als partners aandacht aan andere vrouwen geven en een harem dus
niet mogelijk is, moest hij daar wel om lachen. Ook de vrouwen van een moslimman
zijn wel eens jaloers op elkaar; 1 vrouw is goed, 2 vrouwen is beter, meer is
ellende wordt er wel gezegd. Achteraf weet ik niet helemaal zeker waarom het
gesprek hierop kwam en hij zo graag wilde weten hoe ik er over denk... ;-p
Na zo'n beetje anderhalf uur vetrokken we weer omdat het vrij laat wordt en Omar
weer vroeg op moest voor zijn werk (in alle vroegte vogels kijken met een groep
toeristen). Hij had al verteld dat zijn familie absoluut
geen geld hoefde te krijgen voor hun gastvrijheid, voor hen was het ook gewoon
een leuke belevenis, ze proberen niet te profiteren van elke blanke die ze zien.
Dat zijn er trouwens ook niet zo heel veel, zeker 's avonds niet. We hebben geen
blanke gezien vanaf het moment van vertrek met de bush-bush taxi tot de aankomst
met een bush taxi om ca. 24:00 aan de rand van ons hotelgebied. We waanden ons
tijdens de wandeling echt in een heel andere, beetje geheimzinnige wereld. In
ons appartement aangekomen waren we wel doodop, dus we doken gelijk ons bed in.
Omar was echt een perfecte gids. hij paste goed op dat we niet struikelden of
per ongeluk voor een auto stapten, wist heel veel over de stad en zijn land en
vertelde meer over de onderwerpen die ons interesseerden. Daarnaast luisterde
hij heel geïnteresseerd naar wat wij vertelden over Nederland, onze manier van
leven en ons zelf. We hebben hem dan ook echt goed betaald en hartelijk bedankt
voor zijn gezelschap en 'diensten'. Wie naar Kololi gaat en gebruik wil maken
van zijn diensten en aangenaam gezelschap wil hebben tijdens een leuke privé
rondleiding, kunnen we in contact brengen met hem via e-mail. Stuur ons een
mailtje en we helpen je verder.
Naar dag 7.
Alle dagen: dag 1, dag 2,
dag 3, dag 4,
dag 5, dag 6, dag 7, dag 8