Gambia dag 6

Luieren en Serrekunda by night

De plannen zijn om vanaf vandaag lekker rustig aan te doen en zoveel mogelijk op onszelf te blijven. Bij het ontbijt neemt Barbara een foto van een Afrikaanse duif, die net als zijn Nederlandse soortgenoten de brutaalste vogelsoort is.

Vanavond hebben we met Omar van African tours afgesproken voor een 'night walk' door Serrekunda, verder hebben we geen afspraken vandaag.

 

 

 


Barbara spot wat vogeltjes in de tuin, maar voor echt bijzondere soorten moet je waarschijnlijk toch wel een weekje elke dag een paar uur in de tuin doorbrengen, ze duiken niet in grote getale op. Dit is een groene glansspreeuw. Best mooi, maar hier een heel gewone vogel blijkt later als ze hem opzoekt op internet.

 

 



 

 

Dit grappige beestje heet goudkapfiskaal, maar is ondanks zijn imposante naam een soort huis-tuin-en-keuken-mus in Gambia. Nou ja, je ziet geen zwermen, maar als je even de tuin in duikt kom je ze wel tegen.

 

 

 

 




 

 

 

Op het heetst van de dag maakt Alex deze foto in de straat voor het hotel. Die staat altijd bomvol met taxi's en hun bestuurders, hustlers, bumsters en andere Gambianen op zoek naar toeristen. Maar zelfs zij trekken zich dan ergens terug in de schaduw of binnenshuis. Het is voor ons nog wel uit te houden, maar echt fijn is het niet midden in de zon.

 

 



 

 

Alex duikt een internetcafé in, waar hij voor het eerst een stabiele internetverbinding heeft waarmee ook alle sites te openen zijn. Tot nu toe waren de sites van Hotmail en Gmail te druk om met de zeer langzame verbindingen die worden gebruikt te kunnen worden geopend. Vaak kwam dat doordat er per café maar 1 56k modem wordt gebruikt, die dus ook nog meerdere computers van internet voorziet... Maar goed, in Gambia ben je al lang blij als je thuis altijd veel e-mailt en je kunt eindelijk weer eens een kijkje nemen in je inbox. Bovendien heeft Alex vandaag alle tijd, hij past zich al echt aan aan het Gambiaanse levensmotto; relax, no problems and be happy.

 

 

Dit is een poster die aangeeft wat je als krijgt als je via (of in?) het internetcafé een internetaansluiting aanvraagt. Niet echt slecht qua extra's, maar de snelheid zal wel erg laag zijn voor Nederlandse maatstaven. Bovendien moet je hier als Gambiaan al behoorlijk bemiddeld voor zijn. Dit is ongeveer een derde van wat een Gambiaan met een behoorlijke fulltime job per maand verdient.



 

 

 

 

 

Tegen het eind van de middag maken we een romantische strandwandeling. De zon zakt al en het licht nodigt uit tot het schieten van wat leuke plaatjes.

 


 

 

 

Deze kolos van een auto komt zo het strand op rijden. We weten nu nog niet de achtergrond ervan, maar het kenteken viel ons wel op. Africell is 1 van de 2 grote providers van mobiele telefonie, waar wij een simkaart van in onze telefoon hebben. Later horen we van Omar dat de bestuurder blijkbaar graag showt dat hij bij Africell werkt. Sterker nog, hij is waarschijnlijk de directeur en mocht daarom de 1 erachter zetten. Werknemers die daarna een tekst mogen kiezen voor hun kentekenplaat, kunnen dus alleen nog lagere cijfers kiezen. De tweede man zal dus wel een 2 nemen en zijn rechterhand de 3 of zoiets. Zo is je auto dus echt een statussymbool!

Barbara koopt een 'zilveren' (aluminium?) armband met daarop de Afrikaanse held Kunta Kinteh van een verkoper op het strand. De prijs krijgt ze redelijk omlaag, maar het duurt wel even. Waarschijnlijk had het nog wel lager gekund, maar ze heeft nog niet veel gekocht en de romantische stemming van daarvoor heeft haar mild gestemd... jaja...

 

 

 

 



 

 


Bij het appartement aangekomen zien we voor het eerst een wild dier op ons terrasje...

 

 



 

 


Als het donker is gaan we naar naar buiten om Jack op te zoeken, de militair van gisteren die zou gaan vragen of we een foto mogen maken van de dummy in zijn holster. Het is niet geheel duidelijk of het nou mag of niet en of hij het gevraagd heeft, maar hij zegt ons zo te vertrouwen dat Alex een foto mag maken, dus die zie je hiernaast. Het blijft bizar!



 

 

 

 

Daarna ontmoeten we om 19:00 Omar in het hotel. voor de night walk in Serrekunda. We rijden vanaf de rand van het toeristengebied met een bush-bush taxi het grootste stuk naar 'The four seasons', een restaurant voor de locale middenstand langs de grote weg van Kololi  naar Serrekunda (in Georgetown?), heel goedkoop en lekker. Voor 180 dalasi heb je een hoofdmaaltijd met een glas drinken voor 3 personen. De volgende dag blijkt wel bij zowel Alex als Barbara dat het eten bij dit restaurant blijkbaar wat meer afwijkt van onze Westerse manier van bereiden dan in de toeristische restaurants, hun spijsvertering is toch wel van slag. Het grappige is dat de chauffeur van de taxi op de foto hierboven onze 15 dalasi in zijn handen heeft. De bush-bush taxi rijdt van a naar b en waar je ook in stapt, je betaalt altijd hetzelfde bedrag voor je rit. Beetje vreemd systeem, maar voor ons is 15 dalasi sowieso een heel klein bedrag dus we betalen het graag voor de 5 minuten die we er in zitten. In de bush-bush taxi zit je erg dicht op elkaar. Bij deze zat er in het plafond een klein lampje aan een los elektriciteitsdraadje met daaromheen wat ondefinieerbare stukjes draad, dus Barbara hield haar hoofd er maar liever bij uit de buurt.

We stappen uit in Churcill town, een voorstad van Serrekunda. We kopen een Afrikaans cakeje, een soort Afrikaanse koek en blikjes drinken in een locale supermarkt, die duidelijk goedkoper is dan  die voor toeristen, hoewel je als Gambiaan toch wel aardig moet verdienen om hier te kunnen kopen, anders ben je aangewezen op de markt. Het assortiment is ook minder Westers. We wandelen op Gambiaanse wijze (heel langzaam) door de brede strook zand langs de hoofdweg naar de stad zelf. Onderweg kiekt Alex deze auto, die vast lange tijd niet heeft gereden. Omar waarschuwt de hele tijd voor heuveltjes en kuilen. Barbara pakt hij elke keer bij de hand met ineengestrengelde vingers om pas weer los te laten als het echt niet anders kan. Het lijkt er op dat hij haar wel heel aardig vindt, dat vindt ze wel grappig dus ze doet gezellig mee. Tenslotte zien we Omar zeer waarschijnlijk nooit meer terug en maakt Alex zich er al helemaal niet druk om. Af en toe loopt Barbara met 2 mannen hand in hand, om maar niet te vallen, gna gna...

 

 


In de stad komen we langs een naamgevingfeestje, waar buiten kleurig geklede dames en enkele mannen dansen op een mengeling tussen Westerse dance en Afrikaanse muziek die uit 2 behoorlijk grote luidsprekers komt en live wordt gedraaid door een heuse DJ aan een draaitafeltje.


 

Dit is een winkeltje in tweedehands kleding dat niet kan worden afgesloten, dus elke dag wordt de kleding binnen gehaald en de volgende dag weer ingeruimd. Een soort marktkraampje dus.



Uiteindelijk komen we aan bij een soort stadse compound met enkele 'appartementen' van elk 1 of 2 kamertjes om een binnenplaatsje. Moderner dus dan een echte compound, maar nog geen echte flat. Hier is Omar opgegroeid en woont zijn familie nog. Er waren diverse vrienden op bezoek, er zaten een stuk of 8 personen, man, vrouw, jong en wat ouder. Het is niet helemaal duidelijk wie wie is, Barbara dacht dat deze vrouw zijn moeder was, maar Alex dacht dat ze zijn zus was. Het was er ook pikkedonker, dus je kon niemand echt goed zien. Omar vertelde dat elk deel van de stad maar een gedeelte van de dag stroom heeft. Voor zover we begrepen waren er vier stadsdelen die elk maar 4 uur per dag stroom hebben omdat de generator in de centrale niet voldoende capaciteit heeft. Deze wijk zat die avond zonder. Eigenlijk had dat wel wat; je zag heel veel sterren en de sfeer was heel gemoedelijk. Er werden grapjes gemaakt onderling en we kletsten over van alles, een aantal sprak echt goed Engels, de rest redde zich er wel mee. Met Omar besprak ik bijvoorbeeld het fenomeen dat moslim mannen meerdere vrouwen mogen hebben, dat zag hij wel zitten. Toen ik uitlegde dat we in Nederland in het algemeen monogaam proberen te leven en vooral vrouwen vaak jaloers zijn als partners aandacht aan andere vrouwen geven en een harem dus niet mogelijk is, moest hij daar wel om lachen. Ook de vrouwen van een moslimman zijn wel eens jaloers op elkaar; 1 vrouw is goed, 2 vrouwen is beter, meer is ellende wordt er wel gezegd. Achteraf weet ik niet helemaal zeker waarom het gesprek hierop kwam en hij zo graag wilde weten hoe ik er over denk... ;-p

Na zo'n beetje anderhalf uur vetrokken we weer omdat het vrij laat wordt en Omar weer vroeg op moest voor zijn werk (in alle vroegte vogels kijken met een groep toeristen). Hij had al verteld dat zijn familie absoluut geen geld hoefde te krijgen voor hun gastvrijheid, voor hen was het ook gewoon een leuke belevenis, ze proberen niet te profiteren van elke blanke die ze zien. Dat zijn er trouwens ook niet zo heel veel, zeker 's avonds niet. We hebben geen blanke gezien vanaf het moment van vertrek met de bush-bush taxi tot de aankomst met een bush taxi om ca. 24:00 aan de rand van ons hotelgebied. We waanden ons tijdens de wandeling echt in een heel andere, beetje geheimzinnige wereld. In ons appartement aangekomen waren we wel doodop, dus we doken gelijk ons bed in.

Omar was echt een perfecte gids. hij paste goed op dat we niet struikelden of per ongeluk voor een auto stapten, wist heel veel over de stad en zijn land en vertelde meer over de onderwerpen die ons interesseerden. Daarnaast luisterde hij heel geïnteresseerd naar wat wij vertelden over Nederland, onze manier van leven en ons zelf. We hebben hem dan ook echt goed betaald en hartelijk bedankt voor zijn gezelschap en 'diensten'. Wie naar Kololi gaat en gebruik wil maken van zijn diensten en aangenaam gezelschap wil hebben tijdens een leuke privé rondleiding, kunnen we in contact brengen met hem via e-mail. Stuur ons een mailtje en we helpen je verder.

Naar dag 7.


Alle dagen: dag 1, dag  2, dag  3, dag 4, dag 5, dag 6,  dag 7 dag 8